maandag 17 april 2017

Afkicken van een "vervroegde zomer"...



Sinds de Feeling trekken we elke paasvakantie naar het zuiden.
"De zomer vervroegen" heet dat dan.
Vorig jaar werden die verwachtingen niet helemaal ingelost 
maar dit jaar hadden we des te meer geluk.

We maakten weer een tussenstop in Dijon.
Deze keer bezochten we de juiste plekjes van de stad.
Mooi vonden we het daar nu wel.










De tocht ging verder zuidwaarts.
Op zoek naar de zon.
We wuifden in het voorbijrijden even naar Marthy.
Zou ze het gezien hebben?














Het rijden met de Feeling achter ons levert de nodige stress van mijn kant.
Ik blijf het schrikwekkend vinden.
De echtgenoot vindt mij een flauw mens.
Een heel erg paniekerig mens zelfs.
 :-(
Ik moet dat maar dringend afleren, vindt hij.
Of dat ooit zal lukken?
Ik vrees het.
Schrikkentist in hart en nieren.
Ge gelooft het niet, maar 't is echt!
Ik ben dat.

En dan nog die stomme madam van de GPS,
die ons steeds door enge straatjes loodst,
omdat de madam nog steeds ingesteld staat op
"snelste" route.
Ik besterf het dan.
Echt!
Stom GPS-mens!

Misschien wordt het ooit toch nog een camper.
Dat heeft voordelen bij het rijden maar zoals hij ooit zei:
"Elk foordeel heb zen noadeel..." :-)
Dus voorlopig blijft het bij de Feeling want,
het "settlen" op een camping
en dan op ons gemakske de buurt verkennen,
blijven we toch nog heel leuk vinden.


We streken neer in het mooie Cucuron.



Op een heel erg rustige camping.
Zonder veel tralala maar
naar  "tralala" zijn wij niet op zoek.

Voor rustzoekers een aanrader!
In het voor-en naseizoen want in de zomer is het er bloedheet!
Dan verzet je daar geen poot, volgens mij!

Niet alleen Cucuron loont de moeite.
De ganse streek is prachtig.
om te wandelen...
te fietsen.
Nu ja, wij vinden Frankrijk overal mooi.
Dat "verloren hart" weten jullie nog wel?
Ik hoop dat we daar nog lang naar mogen zoeken.
Voorlopig blijft het onze favoriet.

We genoten van uitstappen naar marktjes
met  prachtige kraampjes.


Stadjes met mooie winkeltjes...



en ook
onverwacht goede straatmuzikanten.






Er werd gefietst, door de ene wat meer dan de andere. ;-)
Gewandeld werd er echt wel heel veel.
We haalden ons hart weer op.
De honden nog meer.



We bleven langer dan gepland.
Helemaal tot op het laatste nipperke 
omdat het er niet wilde stoppen met zomeren.




























En nu proberen we af te kicken van het zomerse gevoel.
De korte broeken liggen weer in de kast.
Hopelijk niet voor lang.

Morgen vliegen we er weer in.
Na 2 weken heel erg genoten te hebben van een "vervroegde zomer".

Het was zalig!
We weten het zeker!
Als het van ons afhangt, was het niet de laatste keer...




dinsdag 28 maart 2017

Weer zoiets van "veelteveeltegelijk"...



De laatste weken werd er hier heel weinig geblogd.
Hard aan het werk geweest... zal je denken?
Niet echt.

Er wordt gewerkt.
Dat wel.
Een beetje aan dit.
Ook een beetje aan dat.
Maar buiten wat kleinigheden
is er weinig resultaat.
Minimaal zullen we maar zeggen.
Gebrek aan energie?
Of komt het vooral door het "veelteveeltegelijk"?

Maar hoe doe je dat als Pinterestverslaafde met 1001 nieuwe ideeën?
"Och kan geen kwaad": ga je zeggen.
Dat "veelteveeltegelijk".
Maar toch wel.
Ik begin er van te stressen.
En het moet wel plezant blijven.
Ik denk dat ik dat nooit afleer.
Zoals de Quilt-juf al zei...
"Jij? Jij loopt jezelf voorbij!" :-(


Een paar dingetjes geraakten wel klaar.
Er werden wat boekenleggers geknutseld
waarvan de meesten richting noorderburen vlogen.
En...
die met een beetje postbodehulp hopelijk hun bestemming bereikten.





Soms zijn verjaardagscadeautjes wat te groot 
om verstuurd te worden
(zonder je blauw te betalen ... wat is dat toch met die posttarieven?).
Ze geraakten intussen, wel enigszins te laat, bij het feestvarken.
Hopelijk vinden ze een plaatske in haar nieuwe stekje.
(ideetje van Pinterest... oekotex handdoekjes van zeeman en knoopjes bij Caroly)



Er wordt nog steeds gebreid aan de ajoursjaal.
Alhoewel dat wel even stil ligt en de vorderingen dus echt wel minimaal zijn.

Ook DE deken (Cal 2014 met eigen inbreng) kreeg weer wat aandacht.
Maar dat wil nog niet wreed lukken.
De eigen inbreng is bij nader inzien misschien toch niet helemaal dat.
Maar "tis wat tis".
Verslag hierover volgt nog.
Ooit.
Als hij helemaal klaar is. (zucht)

En omdat ik even iets makkelijk wou,
begon ik dan toch ook nog aan een vestje voor het minimeneerke.
Hupla.... waarom ook niet!


En omdat minimeneerkes minitruitjes dragen,
kwam dat wel helemaal goed.



De wol komt uit de verzameling 
"reeds heel lang geleden gekocht".
Het modelletje : den Emiel
uit Jules en Julie.
Met de nodige aanpassingen.




Er was nog wat wol over.
Genoeg voor een muts voor de echtgenoot.
Dat zijn zo van die werkjes die je lui hangend in de zetel kan doen
terwijl je ondertussen ook nog met 1 oog TV kan kijken.
Blijkbaar heb ik vaker met 2 ogen TV gekeken
want het mutske is eentje in minimeneerkes maten.
Of de echtgenoot zijn hoofd daarin past, is sterk te betwijfelen.
En mutstemperaturen krijgen we nu ook niet meer direct. :-)




Ik zal maar zwijgen over al de zaken die hier schreeuwen om afgewerkt te worden
en die voor megastress zorgen :
De quiltprojecten,
Het hemdje voor Baptistje,  dat intussen al heel erg veel te klein zal zijn,
De Bernadette die op zo goed als "afbreien" ligt te wachten?
En de jurk waar ik in september 2015 aan begon!

Het Misteria lanekussen waar nog steeds geen achterkant voor werd gemaakt,
En het boxpakje voor Baptistje... alvast geknipt en nu ook alweer vast te klein
en nog helemaal niet klaar.

Om het dan nog niet te hebben over alle plannen in mijn hoofd.
Al de zelfmaakcadeautjes die ik (met veel achterstal) nog wil maken.
Voor al die verjaardagen die alweer lang geweest zijn. :-(
Dat wordt rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan....
(dankjewel Herman.)


Ik ga het echt moeten leren.
Langzamer lopen!
En mezelf niet voorbij sjezen.

Iemand hiervoor een tip?






dinsdag 7 maart 2017

Thuis komen in de Dolomieten.



Omdat het al onze 16de keer was,
dat we naar hetzelfde plekje in de Dolomieten trokken,
voelt dat daar intussen helemaal als thuiskomen.

De heenrit verliep niet zonder problemen.
Stau en nog eens Stau.
Echt!
Heel Nederland, Duitsland en een handvol Belgen
hadden volgens mij hetzelfde doel : naar de bergen!

Gelukkig gingen ze niet allemaal naar dezelfde berg.
Op die van ons was het redelijk rustig! :-)
Ook de zon deed dit jaar goed haar best.
De pistes lagen er prima geprepareerd bij.
Het enkeltje hield stand!
Wat wil een mens nog meer.






Veel foto's werden er niet genomen.
16 keer naar hetzelfde plekje.
Zeg nu zelf : waarvan zou je dan nog geen foto hebben?

Het was in ieder geval een ontspannen week.
Ganse dagen in de buitenlucht
vulden het eventuele vitamine D tekort prima aan,
We kunnen er weer tegen!
Voor efkes toch.
Maar dat is niet erg 
want de paasvakantie staat ook alweer voor de deur.
:-)





dinsdag 21 februari 2017

Een mezenbol met een prijskaartje.



Er zijn dit jaar niet zo veel mezen.
Dat heeft alles te maken met de opwarming van de aarde.
Hier en ook hier kan je er over lezen.

Maar ook al waren er weinig mezen, toch kocht ik mezenbollen
in de hoop er enkele naar onze tuin te lokken.
Had ik niet mogen doen!

Zaterdagochtend bij het ontbijt zagen we geen mezen.
Wel 2 eksters druk pikkend aan een mezenbol, die
door hun wild gedoe, op de grond was gedonderd.
Ik dacht nog : "die moet ik seffens terug hangen".
Maar het ging uit mijn hoofd.
Dat...
had ik al helemaal niet mogen doen!

Zaterdagavond bleek Loeba ineens niet zo fit te zijn.
Hij lag stilletjes en heel erg hard geeuwend in de tuin.
Een hond die geeuwt is ziek.
Misselijk.
Het werd alsmaar erger.
De echtgenoot maakt zich niet zo snel druk.
Die wuifde het nog even weg.
Hij is ook niet het hondenmens hier thuis.
Dat ben ik.
De honden zijn er omdat ik er graag wil.
Bezorgdheid vindt hij snel overdreven.

Maar naarmate Loeba meer en meer begon te hijgen
en duidelijk heel ongemakkelijk was,
nam de ongerustheid toe.
Ook bij de echtgenoot.
Alhoewel hij dat niet direct wil toegeven.

Gelukkig was de dierenarts van wacht de onze.
Toch nog een beetje geluk.
Ik mocht meteen komen.
En toen ging de steen aan het rollen.
Foto's gemaakt waarop  "rare" dingen te zien waren.
Telefoontjes naar de dierenkliniek.
Overleggen.

Intussen begon ik al aan de mezenbol te denken.
Zou het?
Braakmiddel gegeven.
Het bewijs was er : allemaal graantjes.



Met wel wat medicatie en pijnstillers in zijn lijf,
trok ik met een doodzieke hond huiswaarts.
Zondag zou ik even melden hoe het met Loeba ging.
Het werd een nachtje waken bij de hond
zonder al te veel slaap








Ongelooflijk zielig en ziek was Loeba.
's Ochtends was het niks beter.
Dus doorverwijzing naar de dierenkliniek.
De dierenarts daar was heel ongerust over zijn pancreaswaarden.
Zo'n vette mezenbol kan pancreatitis veroorzaken
en dat kan zelfs dodelijk zijn.
Dus moest hij blijven.


En sinds vanavond is hij weer thuis.
Hij eet weer en drinkt ook.
Maar helemaal goed is hij nog niet.
Nog heel stillekes ligt hij in de zetel.





Het is hier toch al wel wat geweest.
Eerst de echtgenoot, toen mijn voet
Nu Loeba.
Het mag nu echt wel stoppen!


En aan alle hondenmensen, wees gewaarschuwd!
Mezenbollen zijn verschrikkelijk ongezond voor honden.
Hier in de tuin komen ze in ieder geval niet meer.
Het prijskaartje was hoog en bijna te hoog.




woensdag 15 februari 2017

Een zee van tijd...





De laatste weken heb ik, door mijn "pikkelpoot", een zee van tijd.
Zo lijkt dat toch.
Maar die zee van tijd is relatief.

Het gaat allemaal wat trager.
Door die enkel.
En niet alleen dat.
Een mens doet gewoon trager.

Je hebt toch tijd te over.
Dus je trekt het 's ochtends wat langer met de krant,
je kijkt tussendoor nog effe dat tv-programma
waarnaar de echtgenoot echt niet wil kijken
omdat hij het grote zever vindt. ;-)
Je leest wat blogs, kijkt nog eens op Pinterest.
Nog maar eens!
En komt stilaan tot het besef
dat je Pinterestverslaafd bent. Ai!
En dan misschien ook nog even op Instagram? ;-)

Zou dat nu het "gepensioneerdengevoel" zijn.
Een mens op pensioen komt tijd te kort.
Dat hoor ik steeds vertellen.
Zou dat komen omdat je alles dan wat rustiger en trager doet?
Of omdat je ineens wel heel veel plannen maakt?

Want ook dat hoort bij die "zee van tijd".
Extra plannen maken!
In mijn geval toch.
Mijn "todoe"lijstje is alleen nog maar langer geworden.


Ik dood mijn tijd gelukkig ook met leuke en nuttige dingen.
Gelukkig maar.
Er wordt gewerkt aan de todo-lijst. AHA!


Voor de geboorte van Louis maakte ik nog een keertje een speelzak.
Wordt een automatisme intussen.  :-)






Omdat zijn oma ook graag naait,
deed ik er nog gepersonaliseerde knoopjes bij.
En neen ik ben niet gesponsord!
Gewoon omdat ik het een leuke webwinkel met goeie service vind.
Gratis reclame mag ook wel eens!





Kleertjes maken voor Baptistje kan ik voorlopig nog niet laten.
Alhoewel dat manneke zijn garderobe meer dan voldoende uitgebreid is.
Misschien moet ik me toch maar een beetje gaan inhouden.
want wat zo jammer is : hij groeit er zo snel uit. 
Patroon truitje: Knippie, 
Patroon mutske op Pinterest gevonden: 't staat ergens op mijn bord. 
Patroon broekje : Oliverbroekje : het succespatroon in blogland.



Intussen heeft de postbode zijn werk, met echte post te brengen.
Ik werd weer maar eens verwend.

Dankjewel MarthyEsther en Martine.
Jullie zijn schattekes!
xxx



En nu ga ik mijn "zeevantijd" vullen met nuttige dingen.
Zoals daar zijn : opruimen, strijken, stofvegen.... :-(
Want naar buiten kan nog niet.
En net nu er zo'n heerlijk lentezonneke is.
Grrrrrrrrrrr...



Een hele fijne, zonnige dag!









dinsdag 7 februari 2017

Aan huis gekluisterd...




Aan huis gekluisterd zijn heeft zo zijn voordelen.
Ik heb ze moeten zoeken.
Die voordelen.
Maar ze zijn er!

De boodschappen worden door de echtgenoot gedaan!
:-)
Ook de wandelingen met de honden moet hij overnemen.
Dat is niet echt een voordeel,
tenzij de wandeling van half 7 in de ochtend.
Die een paar weekjes moeten missen, is geen straf.
Ik ben meer een laat-avond mens.
Dankjewel lieve echtgenoot! :-)



Door het "ziek zijn" krijg ik ook leuk bezoek.
Bezoek dat cadeautjes meebrengt!
Een groot en plezant voordeel!



Een "opkippertje" van haar.
Wie haar blog volgt, weet dat ze een kei is in ienieminiwerkjes.


Allemaal handwerk!
Hoedje af.
Prachtig toch?




De ajoursjaal is al een stuk langer,.
met intussen meer mankementen. 
Dat ook wel.
Maar zolang ge er naar moet zoeken, 
kan het er mee door.


Ik heb mezelf leren links stikken.
Vlotjes!
Maar ook rechts lukt al wel weer.

Het is hier nog niet in orde.
Regelmatig ijs leggen en voetje omhoog.
Want ik streef nog steeds naar "opdelatten" over een kleine 3 weken.


Achternichtje werd alweer 3
Op vraag van nichtje werd er een speelzak gemaakt.
En  "liefst in zwart- wit", vroeg het nichtje.
Duidelijk niet de favoriete kleurtjes van Amelyntje.
Het "prullen" halssnoertje en armbandje hadden duizend keer meer succes.
;-)




Gisteren hadden we een al langer afgesproken
naainamiddagje.
Een middagje samen naaien met de "Tassen en zakjes Queen"!
Lucky me!
En lucky CarlaatjeK!

Ook nu werden er weer cadeautjes gegeven!



Een "knijpportemonneetje" van Claire.
en een schattig speldenkussentje van Carla.




Het grote werk begon vlotjes.
We hadden ons knip- en verstevigingswerk (redelijk) goed voorbereid.
De een al wat beter dan de ander.

Er werd naarstig doorgewerkt!


Onder de deskundige begeleiding van Claire
 kreeg ons werkstuk langzaam vorm.


Van naaien word je kalm.
Naar het schijnt?
Sommigen wel.
Anderen iets minder.
Als de machine dan niet echt mee wil,
is kalm worden/ blijven
ook echt geen sinecure.

De "nog 4 stikseltjes mannekes en dan zijn we klaar!"
brachten na een aanvankelijk "hoeragevoel"
een kleine inzinking teweeg.
Stikseltjes om U tegen te zeggen!
Wie zich hier ooit aan waagt, weze verwittigd!


Maar het resultaat mocht er zijn.
Hierdoor was de kalmte snel weergekeerd.
Er was werkelijk sprake van lichte euforie!
 :-)




En vanbinnen even schoon.
Pokkefier!
Zelfs de echtgenoot vond het geslaagd
En dat wil wat zeggen!
Dankjewel Claire voor de geduldige en deskundige hulp.
Carlaatje, merciekes voor het moed inspreken!
:-)



Stofjes : privé stoffenvoorraad
;-)
Ooit lang geleden ergens gekocht.
Geen idee meer waar
maar handig is het wel
die stoffenvoorraad!

Sluiting van k-bas






dinsdag 31 januari 2017

In de lappenmand...



Het was hier even stil.
Niet  omwille van "drukdruk" bezig 
met onafgewerkte dingen uit de lappenmand te werken.
Het was hier stil omdat we hier zelf in de lappenmand liggen.
Of zoals Vee zo mooi zei :
Het is bij jullie van
 "de blinde die de lamme helpt!"

De echtgenoot maakte vorige week
 een lelijke klap door van de trap te duikelen.
In het donker. 's Nachts.
Vergeten af te draaien naar onze slaapkamer en patat!
Door het oog van de naald is ie gekropen.
Geen breuken, geen inwendige bloedingen,
geen schedelbreuk.
Alleen heel veel bloed.
Heel veel!
En nu een grote heching in zijn wang
en de dag erna helemaal "verfrommeld".
En pijn...overal pijn.
Terwijl hij daar stillekes van recupereerde,
ging ik op school lelijk door mijn enkel.

Minstens 2 weken out.
En na de echografie van  gisteren
waarschijnlijk langer.
Twee gescheurde ligamenten.
Krukkentijd!


Een ongeluk komt nooit alleen.
En over 4 weken trekken wij naar de sneeuw.
Volgens de behandelende arts komt dit niet goed tegen dan.
De slechtste timing ooit.
:-(



Met een gekwetste enkel kan er gebreid worden.
Dat gelukkig wel.
Dus vordert de ajoursjaal met de Unikatbol redelijk.
Ik mankeer niks aan mijn hoofd,
(Neen mannekes neen! Geen reacties hierop!)
dus tellen gaat nog! ;-)



Hier en daar heb ik al wat moeten "poteren"
omdat ik een steek te weinig of te veel had,
maar in het geheel ga je dat niet zien.
Denk ik.
Hoop ik.
Kunnen jullie het zien?



Het is moeilijk "gas geven" met de machine maar ik ga mezelf
op aanraden van madam Khadetjes leren links stikken.
Twee weken niet achter de machine ga ik niet overleven.
En er ligt zoveel werk te wachten.
Links stikken en rechtervoet op een krukje!
Moet lukken!


Tot nu toe leverden de quiltlessen dit resultaat op.


Later wordt alles samen tot een plaid verwerkt.
Vraag me nog niet hoe of wat, want daar ben ik zelf nog niet over uit.
Heel langzaam kan ik beetje bij beetje verder werken.
Met 1 voet op een krukje niet echt handig.
Nog heel veel te gaan.



En natuurlijk wordt er ook voor de kleine Baptist genaaid.
Dat kan ik voorlopig nog echt niet laten.
Ik zal me toch moeten haasten want het minimeneerke groeit als kool.
Straks moeten we hem eerst mooi opvouwen
vooraleer we hem hier nog in krijgen!
;-)




Maar er is ook iets geweldig leuk te melden.
Vorige week kwam er ontzettend fijne post.
Dat was wel perfecte timing!
Helemaal vanuit Nederland.
Van die lieve Es.
De tweede poging want haar eerst post is zoekgeraakt.
Iemand bij b-post die ook fan was?

Kijk hier wat er in het pakje zat.


Knopen gemaakt door mensen van Tuinderij Ganzert.
Gaan jullie maar eens op het blog van de Tuinderij kijken?
Mooi wat voor werk Es en  Berry daar doen.
Er kunnen nog steeds knopen besteld worden!
En ze zijn mooi!
Ik kan het getuigen!
Perfect voor op een sjaal of een tas of
een stoere trui.

De mijne
mooi ingepakt in een batikdoek 
en 
met een lief kaartje.
Dankjewel lieve Es.



En nu moeten er tussendoor ook nog wat cadeautjes afgewerkt worden.
Traag maar zeker gaat dat lukken.
Hoop ik.
Het gaat allemaal trager, veel trager!
Maar ik heb tijd nu...
Veel tijd!
:-(








dinsdag 17 januari 2017

Mini blogmeet



Gisteren had ik een mini blogdate.
Met ons Carlaatje.
We leerden mekaar in Blogland kennen en omdat
we maar op enkele kilometers van mekaar wonen,
komen we wel eens vaker samen.


We installeerden ons met onze warme sloefkes
(Dankjewel Brigitteke.)
en met onze handwerkjes.



             Wanneer je goed kijkt, kan je ons zien zitten gniffelen...
Zie je ons? :-)


Carla breit een heel mooi patroon met haar Unicatbol.
Dat leek me ook wel iets.
Ik kreeg een fantastische les, weliswaar met een proeflappeke
(ik ben niet zo voor proeflappekes... meestal kan ik dat geduld niet opbrengen)
maar ik zie het helemaal zitten!
Deze sjaal ga ik maken met mijn eigen Unicatbol!
Hou dat hier maar goed in 't oog!
Over een klein jaar is hij vast klaar.
Misschien...





We hebben het maar bij het proeflappeke gehouden want dit is echt
een telwerkje en
een "volle verstand bij je werk"-patroon!


Ik naaide eindelijk de bies aan mijn patchworkdeken
(dat kon al taterend!)


en Carla haakte verder aan een geweldig mooie "sprei".
Prachtige kleuren en een topsteek.
Eentje met verstand op nul! 
Een steek op mijn lijf geschreven en dus zeker om te onthouden.



Voor het minimeneerke was er ook een, door Carla herself, gebreid mutske.
Bij gebrek aan ons meneerke laat ik het de knuffel even showen.
Maar onze Baptist gaat daar uiteraard vele schoner mee zijn.



En bij thuiskomst lag er een megaverrassing bij de deur.
Een cadeautje van een ander moeke!
Geweldig schoon.
Zo schoon dat ik het fijn bij ons thuis hou.
Voor als het minimeneerke op bezoek komt!

Ons Baptistje zijn hoekje is helemaal tiptop in orde nu.


En dankzij de quilt van Vee ook helemaal gepersonaliseerd.





Zie maar hoe welkom dat ventje hier is.
Mijn "moekeshart" wordt er helemaal warm van.
Van de vriendinnen van Blogland
maar ook van ons venteke uiteraard...
:-)