vrijdag 28 april 2017

Brabbelen en zeveren...





Met ons minimeneerke gaat het geweldig goed.
Dat venteke groeit als kool
en brabbelt er lustig op los.
Zou dat in de familie zitten?
Dat niet kunnen zwijgen?

Ik had het nooit geloofd
maar wij smelten gewoon bij het zien van dat manneke.
Grootouder worden?
Het doet wat met een mens!


Even verder over dat brabbelen.
Dat gaat 
met het nodige gezever gepaard.
Dus hoog tijd voor "zeverdoekjes".
Ineens maar 5 met ne keer
en er mogen er blijkbaar nog volgen.
Er wordt wat afgezeverd! 
:-)







Op één van mijn vele (ahum) pinterestborden
staan tal van voorbeelden gepint.
Ook nog vele leukere dan deze.
Die komen zeker de volgende keer aan de beurt. 










Ik ging het niet meer doen :
Nieuwe wol kopen!
Toch kon ik me,
toen ik voor een ander project bij haar  binnensprong,
 weer niet bedwingen.
En er werden wat extra bolletjes meegenomen.

Het minimeneerke is weer een trui rijker.
Een "op de groei" trui.
Ben er eigenlijk niet content over.
Het breien verliep heel vlot.
Het tekort aan wol,
dat ik pas in la douce France ontdekte,
werd opgelost met een bolletje van de CALsprei.
Een mens moet dan zijne plan trekken hé.
Tot zover het breien zelf.



Maar met het in elkaar zetten 
en 
het afwerken van de hals,
knoei ik keer op keer.
Nu lag het in dit geval wel deels aan het patroon.
"Les excuses sont faites pour s'en servir" is mijn leuze op school.
Maar echt...het was een rotpatroon
qua afwerking.
Een heel rare manier van afwerken was het.
Zeker niet voor herhaling vatbaar.
Slordige boel!
Ja,dat werd het.




Uithalen is geen optie.
Diegene die mij kennen, weten dat mijn geduld zover niet reikt.
Tis wat tis.
Volgende keer beter.
"Oefening baart kunst"?
We zullen nog maar veel oefenen dan!



Deze slingertjes vonden hun weg naar 2 collegaatjes
die momenteel heel veel hartjes onder de riem kunnen gebruiken.
Ik hoop dat ze een beetje "troost en sterkte" gaven.




Als ik op andere blogs en op IG zie wat sommige dames
allemaal op korte tijd produceren,
kan ik alleen maar jaloers zijn.
Het ene quiltdeken na het andere, nog even wat paperpiecing,
een knappe handtas en nog één,
zorgenvretertjes en snel nog even een extra quilt....
Dat tempo haal ik nooit.
Never!

Hier ligt een lange lijst van geplande projecten
maar het is of de tijd mij ontglipt.

Bij Liesellove las ik over een bulletjournal.
Dat is een boekje waarin je op een leuke manier
al je activiteiten, afspraken, creatieve plannen...
"inroostert".
Zoiets als een studieschema uit de studententijd. :-)
Maar dan vele plezanter.
Keitof lijkt me dat.
Alleen ...
waar zou ik daarvoor nog de tijd halen?


Fijn weekend allemaal.
Voor de Belgen een extra lang
want
maandag is het feest van de arbeid.
Misschien dat ik dan eens extra productief kan wezen!
:-)







maandag 17 april 2017

Afkicken van een "vervroegde zomer"...



Sinds de Feeling trekken we elke paasvakantie naar het zuiden.
"De zomer vervroegen" heet dat dan.
Vorig jaar werden die verwachtingen niet helemaal ingelost 
maar dit jaar hadden we des te meer geluk.

We maakten weer een tussenstop in Dijon.
Deze keer bezochten we de juiste plekjes van de stad.
Mooi vonden we het daar nu wel.










De tocht ging verder zuidwaarts.
Op zoek naar de zon.
We wuifden in het voorbijrijden even naar Marthy.
Zou ze het gezien hebben?














Het rijden met de Feeling achter ons levert de nodige stress van mijn kant.
Ik blijf het schrikwekkend vinden.
De echtgenoot vindt mij een flauw mens.
Een heel erg paniekerig mens zelfs.
 :-(
Ik moet dat maar dringend afleren, vindt hij.
Of dat ooit zal lukken?
Ik vrees het.
Schrikkentist in hart en nieren.
Ge gelooft het niet, maar 't is echt!
Ik ben dat.

En dan nog die stomme madam van de GPS,
die ons steeds door enge straatjes loodst,
omdat de madam nog steeds ingesteld staat op
"snelste" route.
Ik besterf het dan.
Echt!
Stom GPS-mens!

Misschien wordt het ooit toch nog een camper.
Dat heeft voordelen bij het rijden maar zoals hij ooit zei:
"Elk foordeel heb zen noadeel..." :-)
Dus voorlopig blijft het bij de Feeling want,
het "settlen" op een camping
en dan op ons gemakske de buurt verkennen,
blijven we toch nog heel leuk vinden.


We streken neer in het mooie Cucuron.



Op een heel erg rustige camping.
Zonder veel tralala maar
naar  "tralala" zijn wij niet op zoek.

Voor rustzoekers een aanrader!
In het voor-en naseizoen want in de zomer is het er bloedheet!
Dan verzet je daar geen poot, volgens mij!

Niet alleen Cucuron loont de moeite.
De ganse streek is prachtig.
om te wandelen...
te fietsen.
Nu ja, wij vinden Frankrijk overal mooi.
Dat "verloren hart" weten jullie nog wel?
Ik hoop dat we daar nog lang naar mogen zoeken.
Voorlopig blijft het onze favoriet.

We genoten van uitstappen naar marktjes
met  prachtige kraampjes.


Stadjes met mooie winkeltjes...



en ook
onverwacht goede straatmuzikanten.






Er werd gefietst, door de ene wat meer dan de andere. ;-)
Gewandeld werd er echt wel heel veel.
We haalden ons hart weer op.
De honden nog meer.



We bleven langer dan gepland.
Helemaal tot op het laatste nipperke 
omdat het er niet wilde stoppen met zomeren.




























En nu proberen we af te kicken van het zomerse gevoel.
De korte broeken liggen weer in de kast.
Hopelijk niet voor lang.

Morgen vliegen we er weer in.
Na 2 weken heel erg genoten te hebben van een "vervroegde zomer".

Het was zalig!
We weten het zeker!
Als het van ons afhangt, was het niet de laatste keer...