dinsdag 29 augustus 2017

Het jaar van de Expo en het hoge noorden.




Ik ben er eentje van het jaar van de Expo.
Het jaar 1958!
En tot voor enkele dagen was ik ook 58 jaar oud.
Klonk mooi!
Klonk!
Want daar is intussen (alweer) verandering in gebracht. :-(
Wat gaat het toch snel.

Ik werd weer ontzettend verwend.
Door madammen uit de blogwereld,
(dankjewel lieve schatten)
maar ook door de echtgenoot .
(ook een schat met zijn cadeau recht in de roos
en de mooie bloemen)




Het feestje met de kinderen heb ik nog te goed.
Om iedereen samen te krijgen is niet altijd makkelijk.
Eén minpuntje dit jaar :
oudste zal er niet bij zijn om te vieren.

Zij zijn ver weg.
Nu ja ..."ver" is een relatief begrip.
Zij en haar echtgenoot zwerven door het hoge noorden.
Een heel jaar zijn ze er tussenuit.
Huis verhuurd, werk voor een jaar opgezegd.
En nu trekken ze in een (heel erg) oud bestelwagentje
Europa door.
Levend van het minimum en vooral van de LIEFDE.
Wobbe mocht ook mee
en hij beleeft het jaar van zijn hondenleven.
Oudste en schone zoon ook trouwens.
Tja...de tijden zijn wel erg veranderd.

Intussen heeft ze ook een reisblog:

Het is daar ontzettend mooi.
Dat blijkt duidelijk uit haar foto's.
Dus Noorwegenfans,
ga er maar eens piepen.
Op slag overvalt je het vakantiegevoel.

Het is leuk om alles zo mee te kunnen volgen
en om via WhatsApp videotelefoontjes te hebben,
maar missen doen we hen.
Ook al kan je "life" met elkaar bellen.

Zeker op zo'n dagen als verjaardagen.
Want feesten met twee (sorry Wobbe : drie) minder 
is toch niet helemaal hetzelfde.

Gelukkig komen ze op weg naar het zuiden nog even langs.
Voor het huwelijksfeest van heel goeie vrienden
en 
voor ons familieweekend begin oktober.

Iets om heel erg naar uit te kijken!
:-)






zaterdag 26 augustus 2017

Fietsen in Zeeland.



En ook dit jaar gingen we weer.
Zoals al vele vorige jaren.
De 16de keer was het al!
Samen 5 dagen fietsen.
Met de sportkotvriendinnen.
Dit jaar waren we maar met 9.
Door verdrietige omstandigheden kon er eentje niet mee.
Zij was deze keer thuis heel erg nodig.
En dat we haar misten!
Haar enthousiasme, haar vrolijkheid.
Onze altijd even opgewekte madam.
Maar volgend jaar gaan we weer.
En dan hopen we toch helemaal volledig te zijn.

We logeerden in 
het vakantiehuis Domus
in Kattendijke.
Een oud schooltje omgebouwd tot vakantiewoning.
Het turnzaaltje werd de leefruimte
en hier en daar stonden oude turnbankjes.
Kon het toepasselijker voor de bende sportkotmadammen.

Echt een meevaller.
Ook het weer viel mee.
Na al het wisselvallige van de laatste weken,
was nu de zon elke dag van de partij.
Ge krijgt het weer dat ge verdient!
Zo is dat! ;-)

Nederland weer op zijn mooist,
met nu ook het zeetje in de buurt.
En mooie schattige dorpjes,
en het leuke stadje Goes.
Ook Veere was weer geweldig gezellig.
Op tijd en stond konden we even pauzeren,
en wat shoppen.





Na lekker buiten ontbijten,
gingen we elke dag de fiets op.
Ondanks al het oponthoud : terrasjes doen, kletsen,
fietsten we dan toch nog een 80 à 100 km
op de knooppuntenroutes.





's Avonds namen we op ons terras een lekker aperitief,
en daarna werd er samen gekookt.

Er werd zoals steeds weer ontzettend veel getaterd.
Kan je je voorstellen wat een lawaai dat geeft?
En gelachen!
Echt om prullen...

Want als ik dat achteraf thuis vertel,
rolt de echtgenoot met zijn ogen.
Zo van
"wat is daar in hemelsnaam plezant aan?"
Dus heel erg goed dat onze mannen niet mee zijn.





We hadden maar 1 keer "platte band".
Zelfs hier hadden we deze keer (bijna geen) mannen voor nodig.
's Ochtends werden de fietsen wat bijgeregeld, gesmeerd.
Deden we allemaal flink zelf.








Het was mooi fietsen.
Met veel weidse vergezichten,
zeebriesjes.
Hier de lange brug op de achtergrond,
waar we zwoegden, met de wind pal op kop.






Het was weer een gezellige, sportieve week.
Nu deze fietsweek er op zit,
komt het nieuwe schooljaar weer angstvallig dichtbij.
Volgende week
rollen we daar langzaamaan in.
Met startvergaderingen, klassenraden...
Vrijdag is het dan de echte start
van weer een heel nieuw schooljaar.

Aan alle collega's van het onderwijs :
Ik wens jullie allemaal alleen maar brave en ijverige studentjes.
Alhoewel...
Wordt het dan niet ongelooflijk saai?
:-)





dinsdag 8 augustus 2017

Vakantie en veel te veel tijd.



Alweer bijna een maand voorbij sinds een vorige post!

Zomer.
"Grote vakantie".
Geen school.
Veel vrije tijd.
Heel veel...
Te veel...misschien?

Vrije tijd waarin van alles wordt gepland
 en waarbij bloggen er dan inschiet.
Dat de echtgenoot intussen ook thuis is, 
maakt het er niet makkelijker op.
(Qua vrije tijd dan bedoel ik! Ha!)

Er werd gekampeerd en 
daarna ook wel wat gewerkt in en rondom huis.
Er dan werd er nog een keertje kort gekampeerd
om te "festivallen"
en tussendoor veel gefietst...ook dat.

De tijd vliegt.
Zo gaat dat met vakanties.
Leuke dingen vliegen voorbij.

Maar nu zijn we weer thuis.
De regelmaat zou stilaan weer moeten komen.
Voor even toch,
want er volgt nog een traditionele fietsvakantie met de vriendinnen.

Al jullie berichten bijlezen, gaat me niet meer lukken.
Dat heb ik al gemerkt.
Blogland heeft niet stilgestaan.
Ik heb dus wel een boel gemist...
Maar jullie ook!
Let maar op!
:-)


Aanvankelijk was het plan dat we deze vakantie
naar de grens Ardèche-Auvergne zouden trekken.
Maar omdat jongste een aantal dagen
 zonder echtgenoot en alleen met het minimeneerke zou kamperen,
werd er om assistentie gevraagd.
Als goeie grootouders twijfel je dan geen moment!
Vanzelf worden de plannen meteen 180°omgegooid!
:-)

Omdat schoonzoon even over en weer naar huis moest
voor zijn "muziekspeelwerk",
kozen we een plekje net over de grens, in de Vogezen.

Ik was er niet zo gerust in.
De Vogezen leek me zo een beetje een "gepensioneerdenbestemming".
Met de Moezel heb ik dat ook wel?
Vast onterecht?
Voor de Vogezen in ieder geval wel!
Onterecht!

Het werd een meevaller.
We kozen voor de Elzas.
Het was erg "Duits".
Geschiedkundig heel erg logisch!
Niet echt "la France".
Anders dan we gewoon zijn.


De echtgenoot probeerde zelfs een choucroute d'Alsace.
Brrr... om te "grezzelen".
Zijn "enthousiasme" sprak boekdelen.
Ik ben er zeker van.
Dat kiest hij nooit meer.
Dit even tussendoor...

Maar we genoten ook in dit stukje Frankrijk van een prachtige natuur
en van de gezellige dorpen van de Elzas en van Colmar.




















Toen mama en papa van het minimeneerke weer herenigd waren,
trokken wij weer verder.
't Is te zeggen : we trokken naar een andere plek.
Niet "verder" eerder "dichter" bij huis.
We kozen voor een camping op het platteland in de buurt van Verdun.
Pure rust!
Mooi!
Een minicampinkje met een geweldig uitzicht.

Redelijk makkelijk bereikbaar zij het niet dat de
madam van de GPS weer compleet tilt sloeg
en madam Onliemie bijgevolg ook...
"een beetje veel tilt" volgens de echtgenoot.
Je kan niet geloven hoe vaak ik dat Gps-mens al naar de maan heb gewenst!

Van op deze campingplek volgden we het mondiale record der luchtballonnen!
Ge moet maar geluk hebben om net op het juiste moment op de juiste plek te zijn.
Spectaculair!








Maar ook de natuur rondom Verdun is de moeite.
Zeker ook wel voor een korte "vlakoverdegrens-vakantie"






Aan de autootjes te zien waren we toch echt nog
wel in Frankrijk. :-)


Onze 3 dagen Dranouter zitten er nu ook alweer op.
We genoten voormiddags van pittige fietsroutes in het Heuvelland 
en in de namiddag en avond van leuke muziek.
Om van de camping op de gezellige festivalweide te geraken,
stapten we elke dag 4 km heen en weer 4 terug door een mooi natuurgebied.
Flink van ons!
En als je dan ook nog ongelooflijk geluk hebt met het weer
begrijp je dat ook deze 4 dagen een succes waren!





Voor de eerste keer ook met het minimeneerke
naar het optreden van papa. :-)
Vorig jaar nog in mama's buik.
Deze keer in de draagzak.




Dranouter!
Volgend jaar weer!
Dat weten we zeker.